Astrobiznes

Moja znajoma została przyjęta do nowej firmy, na lepsze stanowisko i postanowiliśmy to uczcić. Poszliśmy do kasyna. Byłem pierwszy raz w życiu w kasynie, więc najpierw uważnie obserwowaliśmy, co się dzieje. Oczywiście, automaty zwane "jednorękim bandytą" są wszędzie, więc nie zwróciły naszej uwagi. Przy kilku stołach ludzie grali w pokera, ale nam z kasynem najbardziej kojarzyła się... ruletka! Ruletka to nie tylko okrągła tarcza z numerami, do których wpada kulka, ale także pola do obstawiania numerów. Można obstawiać nie tylko pojedyncze numery (37 numerów), ale także parzyste, nieparzyste, czarne lub czerwone albo pierwsze, drugie i trzecie 12 liczb. Usiedliśmy przy stoliku, przy którym było ledwie dwóch ludzi, z mizerną kupką żetonów. Widać kończyli już swoje gościnne występy tego wieczoru. Mieliśmy dobre miejsce z boku stołu, tak aby obserwować całą długość pól z numerami.

- W ruletce, podobnie jak na giełdzie, najważniejsze jest zarządzanie kapitałem. Jeśli postawisz wszystko na jeden numer, to masz tylko 2,7% szans że wygrasz. Więc aby zminimalizować ryzyko, trzeba postawić tam tylko 3% kwoty - wymądrzałem się przed koleżanką.

Miałem 100 złotych w żetonach, moja towarzyszka tyle samo. Postanowiłem zaryzykować 20% kapitału i obstawić czarne, koleżanka czerwone. Pierwszy rzut i... widzę, że to ona miała szczęście. Przesunęła stawkę na pierwszą 12-tkę, a wygraną zdjęła ze stołu. Chwilę później... znowu wygrała, tym razem potrajając ryzykowany kapitał.

Pół godziny później zgrałem się kompletnie, mimo że niby znałem zasady zarządzania kapitałem. Moja koleżanka, mimo że giełda jest dla niej "czarną magią", intuicyjnie ryzykowała niewielkie stawki, grając najwyżej 1/4 kapitału. Wygrane wypłacała sobie ze stołu. W momencie kiedy stawiałem swój ostatni żeton, ona miała ich już dwa razy więcej, niż na początku. Zająłem się więc donoszeniem drinków. Odtąd już tylko jej kibicowałem. Zdecydowanie nie chciałem wymieniać więcej banknotów na żetony, to nie był mój dzień. Grając, oczywiście cieszyliśmy się z każdej wygranej, ale na wesoło, bez chorych emocji. Z kolei straty przyjmowaliśmy jak coś, co się po prostu zdarza.

Stopniowo do stołu dołączało się coraz więcej graczy. Pan w brązowej marynarce oraz trzech Wietnamczyków. Obstawiali tylko pojedyczne numery, rozkładając równo żetony pomiędzy większość liczb. Dziwne, ale przeważnie wypadały numery, których nie obstawiali. Pan w brązowej marynarce przez przerwy bluźnił pod nosem: "no i k... znowu wypadła inna j...a!" Widać, że jego celem była wygrana, ale jak dotąd tracił kapitał. Nie widać, aby czerpał przyjemność z tej zabawy. Potem zaczepiał azjatyckich graczy, nazywając ich w rozmowie z nami: "Vietcongami":

- No, uważajcie, bo w przyszłym tygodniu sajgonki znów podrożeją!

Ja kibicowałem koleżance, która cały czas grała ostrożnie. Stawiała jeden stosik na pierwszy tuzin, a drugi stosik na drugi tuzin, wystawiając na ryzyko 1/3 kapitału. Powoli gromadziła coraz wyższy kapitał. Kiedy w ciągu godziny pomnożyła 100 złotych do 280 złotych, poszedłem po kolejne drinki. Jednocześnie zmienił się krupier. Kiedy wróciłem, zobaczyłem że straciła połowę kapitału! Jak to się stało?

- Ach, zamiast na dwa tuziny, postawiłam obie stawki na jeden.

Tak czy inaczej, odtąd już tylko traciła, ale do ostatniej chwili trzymała się ostrożnej strategii. Kiedy masz coraz mniej żetonów, rośnie pokusa postawienia wszystkiego na jedną kartę, na złoty numer, ale wygrana zdarza się tylko na filmach. Tak czy inaczej spłukaliśmy się my, pan w brązowej marynarce i wszyscy trzej "Vietcongi".

Uważam, że zabawa była świetna, tym bardziej że jeszcze nie byłem w kasynie. Widzę też, że nałóg hazardu mi nie grozi, po prostu nie czułem ekscytacji czy przygnębienia podczas grania. Miałem dystans emocjonalny, podobnie jak przy transakcjach na giełdzie. Nie mam też potrzeby odegrania się.

Czytelnikom, zamierzającym zagrać w kasynie, przypominam o zabraniu ze sobą dowodu osobistego. Fraki ani garsonki nie są wymagane. Wstęp do kasyna jest bezpłatny.